بکارت سیاه .

 

 در بکارت یک سیاهی همسفر شو با درد ،

 

و تصور کن دیوارهایی را با بلندترین ارتفاع احساست که از چهارطرف

 

به زنجیر کشیده دنیای بی رمق مردی را که نگاهش زخمی یک عمر

 

 حسرت است .

 

روحی بی جان که مدتهاست در جسمش گندیده و بوی تعفن میدهد

 

کالبدی که تقاص سالها آه است و بغض و

 

نشدن .

 

در چشمانم خیره نگاه کن درهم شکستن های پی در پی این جنازه را ،

 

و سقوط پایانیش را به تلخ ترین شکل ممکن همدرد شو با من .

 

واین راه لعنتی که میبرد مرا با خود .

 

                                                                 میروم ، تا بعد ... .. .

 

 

 

 

 

 

خسته ام ، خسته !!!

 

 راه من آزادیست ، و از دورترین فاصله ها می آیم ،

 

خسته ام خسته .

 

من به دنبال خودم همه جا میگردم ، از همه میپرسم ،

 

 از نفس می افتم .

 

وبدان این بغضم یک عمر تنهایی را حامله است ،

 

خسته ام خسته .

 

من از این تنهایی می ترسم ، به خدا می ترسم ،

 

کوچه پس کوچه این ناکجا آباد در من دلهره میکارد ، درد می رویاند  ،

 

و فقط مرگ درو میکند از ثانیه ها .

 

آه این تاریکی خانه کرده در من ، سرنوشتم شوم است و

 

 امیدم واهی ...

 

و  تو شاید همانی باشی که مرا کم کنی از این تردید و بمانی با من ،

 

ماندنی چون ،

 

 مانی !!!

 

راه من آزادیست ، خسته ام خسته .

 

 

                                                                  میروم ، تا بعد ... .. .

 

 

 

 

تقدیم به مانی برای تمامی لحظه های بودنش

و

ماندنش .

...

..

.

 

 

 

 

 

 

آن مرد رفت.

 

 حسی تلخ شعله میکشد درونم وقتی گذشته ها خودنمایی میکنند

 

 گاه و بی گاه مقابل دیدگانم .

 

قطره قطره تلخ و تلخ تر میشوم با تداعی روزهایی که

 

 در پی سرانجامی قدیس وار با سکوت بی سرانجامی ،

 

 آهی شد از سر بغض .

 

 اندازه میشوم جام شوکرانی را که به بزم اهریمن روحم مسافر است .

 

جرعه جرعه کم میشوم ، ته میکشم و تمام میشوم روزهایی را که ،

 

میجنگیدم تا کوهی شوم استوار کائنات را ،

 

 میخواستم چشمی باشم آسمان را در همه نگاه ها ،

 

 و باهر پرواز همه فکرم اوج بود اوج بود و اوج ، بی هیچ مرزی .

 

به خود می آیم بازهم در لرزه ای که نسیمی سرد به جانم می افکند و ،

 

 هیچ نمیبینم جز لشی که چون مرداریست و

 

 بوی گند قفس میدهد و با همین نفس

 

 تمام میشود .

 

 

                                                                  میروم ، تا بعد ... .. .

 

 

 

 

 

 

شکست.

 

 

 تمام آسمان در سیاهی محض فرو رفت ،

 

و ترس به جان همه لحظاتم افتاد ، با برزخی که به یکباره همه آتش شد

 

و من مرگ آرزو میکردم در التماس های خویش .

 

ضجه هایم در ناامیدی با بغض درآمیخت و

 

ملودی سکوت پر شد در لا به لای ثانیه ها و سردی این انبساط لعنتی ،

 

که انگار آبستن دردیست بکارت زخمی این کالبد تنهایی را .

 

من نیز شاید تقاص یک کار نکرده ام یا ...

 

خودسوزیم را یا چشمانی بسته به نظاره مینشینم و ،

 

حس سنگینی پاهایی که هرگز نرفت .

 

                                                                  میروم ، تا بعد ... .. .

 

 

 

 

گریز.

 

 

 

 

 

من از تنهایی میگریزم و تنهایی از من .   

 

،

 

در ناکجا آبادی باز میرسیم به هم .

 

 

  میروم ، تا بعد

 

. . .

. .

.

 

 

 

 

 

گمشده ایم.

 

 تو در سکوت خود اسیری و من ، در تنهایی خویش .

 

من تو را میجویم و تو در پی یافتن من با هر قدم دورتر میشوی ،

 

واین فاصله جان میگیرد انگار با سکوت سرد تو ، و

 

تلخی تنهایی من .

 

تو در جستجوی من تنها میشوی و این من که در انزوای خویش ،

 

سکوت روزه میگیرم و نذر آمدنت میکنم همه تنهائیم را .

 

حس میکنم هرم دستانت را و تازه میشوم در این غربت ،

 

که زخم شلاق هایش را مرحمی ندارم جز ،

 

تنهایی و درد .

 

واین انتظار لعنتی که کابوس ثانیه هایم شده .

 

من نیز گمگشتگی نگاهم را به هر سو میفرستم و این ،

 

وهم آمدنت .

 

                                                                  میروم ، تا بعد ... .. .

 

 

 

 

برای تو ( مهران ) .

 

  غریبانه رفتی و آخرین تبسمت غمی شد ابدی در چشمان من .

 

هجرتت دنیایی ساخت برایم از تار و پود تنهایی ، و

 

 بغضی که مچاله میشوم

 

 زیر سنگینی اش هر بار با تداعی خاطراتمان که چه

 

 خستگی ناپذیر رژه میروند مقابلم .

 

رفتی و جاگذاشتی و جاماندم و جاماند انبوهی از نگفته ها در دلم .

 

نبودنت همه جا هست ،

 

 و به حرمت برادریمان قسم هیچگاه باور نمیکنم سقوط دستانت را و

 

 پروازت را تولدی میبینم در عرش کبریا .

 

تو هم باور کن که من بی قرارترینم برای هرم نفس ها و

 

 امن آغوشت ، ای مرد .

 

حال برمی خیزم و به امید لحظه دیدار دوباره راه می افتم و

 

 سکوت مردانه ات را همه جا فریاد میزنم .

 

                                                                  میروم ، تا بعد ... .. .

 

 

                                            

 

 

 

 

خدایی به نام مادر.

 

 تو میروی و یک دنیا مهربانی و خاطره و خوبی با تو همسفر میشود .

 

نبودنت ، بزرگترین تکه  کلکسیون غمهای من است

 

 که به تلخ ترین شکل ممکن گره میخورد به این مانده عمر تحمیلی ،

 

و دیگر ندیدنت مثل بختکی عجین میشود با نگاههای حیران و

 

 چشمان تا ابد منتظرم .

 

عروجت زمین را لرزاند و آسمان در سوگ از دست دادنت

 

 ابری شد و آواز گریه سر داد و

 

 من

 

تو را

 

 هر لحظه با آن لباس همیشگی ات به یاد میآورم ،

 

و آن عشق مادرانه ات .

 

                                                                  میروم ، تا بعد ... .. .

 

 

 

 

 

برگی دز پائیز .

 

  صدای له شدن و  خش خش برگها را وقتی میشنوم ،

 

تداعی میشود جلوی چشمانم این پائیز لعنتی که تکرار دنیایم شد .

 

خزانی که در آن برگی شدم زرد ،

 

وچه دردناک لگدمال شدم زیر پای این فقط رهگذران و ، ویران کرد صدای

 

خش خشم چهاردیواری آرزوهایم را .

 

مینگرم به این کلبه خرابه ای که تار و پودش آه است و حسرت ،

 

و سراسر تنهایی .

 

میشکنم و شکسته میروم این راه بی مقصد را و این نریسدنی که

 

 دست از سرم برنمیدارد .

 

                                                                  میروم ، تا بعد ... .. .

 

 

                          

 

 

 

 

اتمام نا تمام.

 

این لبه پرتگاه و این من در آغاز یک سقوط ، در آستانه پایان یک دروغ و

 

باز هم این من و این واپسین ثانیه های سالهایی پر از سکوت

 

 و انبساط .

 

و منی با کهنه زخمی چرکین بر دل ،

 

و باز هم  این منو این رویای لعنتی پرواز در چشمان مردی ،

 

که مرثیه ای شد غم انگیز با خزیدن و لولبدن در قفس .

 

 پا  پس میکشم اینبارهم و برمیگردم از همان راه تکراری چندش آور ،

 

با هجومی از خاطرات .

 

و در آخر این من و این هم برگشتی دوباره از جنس شکست .

 

                                                                  میروم ، تا بعد ... .. .

 

 

                                                                                             

 

 

 

 

 

 

آخرین بازمانده.

 

در سکوتی سرسام آور ، و به دور از هیاهوی روزهای رفته با آخرین

 

رمق ها و خسته ترین قدم هایم ، میرسم به قلبم و حجله آرزوهایم

 

 رامیکوبم میان این قبرستان تن .

 

هر قطره اشکی که با دیدگانم وداع میکنند خود داستانی هستند از

 

 تلخی تقدیری که در سیاه ترین شب تاریخ رقم خورد .

 

سست میشود پاهای لرزانم و به یکباره فرو  می ریزم ،

 

و آهی که با خود آخرین نفسم را  می برد .

 

واز من هیچ  نمی ماند جز تار و پودی از تاریکی .

 

                                                                  میروم ، تا بعد ... .. .

 

 

        

 

 

 

 

 

من و این تنهایی.

 

آه تو چه میدانی ، تو چه میفهمی از ...

 

تنی درمانده ، دست و پایی خسته و صدایی زخمی .

 

آه تو چه میفهمی ، تو چه میدانی ...

 

چشم ها بارانی و خیس ، هرچه میبینم تلخ ،

 

ودلی سرشار از آرزوی مروارید .

 

در پی یافتن همدردی ، هم قفسی ، همرنگ منو تنهایی .

 

آه تو چه میدانی ، تو چه میفهمی ...

 

و منم این ، تنها ، با نفسی سرد از جنس خودم ، همجنس خدا !

 

البته تنهای تنها ،

 

و سرود رفتن زمزمه ای در تنهایی ...

 

آه تو چه میدانی ، تو چه میفهمی ...

 

                                                                  میروم ، تا بعد ... .. .

 

                                        

 

 

 

 

مرا اینگونه باور کن.

 

 دفتری پاره ، قلمی بی جوهر ،

 

 در اتاقی مالامال از وحشت و تنهایی و ترس ، و پر از دغدعه تاریکی .

 

در و دیواری رنگ باخته با پنجره ای رو به ،

 

 بی کسی باورها .

 

چون حصاریست انگار آن سایه سنگین سیاه تردید که در آن ،

 

 مردی زندانیست لبریز از حسرت مرگ .

 

وسکوتی در آمیخته با

 

 هق هق و بغض همچنان پرده پایانی این غمکده است .

 

به امید پایان ، هرچه زودتر ، بهتر .

 

                                                                  میروم ، تا بعد ... .. .

 

 

 

 

 

 

بن بست

 

بوی غربت میدهد لحظاتم ،

 

 رنگ خزان گرفته دنیایم و چه شکسته میروم این شبها .

 

تلخ است تمامی افکارم و غباری که مدت هاست سنگینی میکند

 

 بر تنم ،

 

غباری برآمده از آن بزرگترین آرزوهایم که چقدر دور است

 

 و دست نیآفتنی .

 

و چه ناباورانه باور کردم بن بست را .

 

                                                                  میروم ، تا بعد . .. ...

 

 

 

 

 

 

حراج

 

 چه فریبی گریبان گیرمان شده ،

 

احمقانه خود را به خواب زده ایم و هیچگاه بیدار نخواهیم شد مگر با مرگ .

 

خط میزنیم پاکی ها را یک به یک ،

 

رسیده ایم به شمارش معکوسش و کر میشویم با سکوت پایانیش

 

 و هنوز خوابیم .

 

و کابوسی که عجین شده با این خواب شیطانی .

 

ارتشی از پلیدی ها رژه میروند و له میکنند و له میشویم زیر سنگینی

 

 گناهانمان .

 

میبینیم و باز هم منکر میشویم

 

 و بی شرمانه فریادی از سر شرف برمی آوریم ،

 

 همان شرفی که به رایگان حراج کردیم .

 

از چه دم میزنیم نمی دانم ، نمی دانم .

 

                                                                          میروم ، تا بعد

 

                   

 

 

 

داستانی برای عشق

 

 داستانی دارم از عشق ،

 

داستانی که در وجودم ریشه دواند ، در روحم تکثیر شد و در قلبم نشست .

 

داستانی دارم از یک سوال که سالهاست بی جواب مانده و

 

 چرایی که خوره وار میخورد روحم را .

 

داستانی از یک تراژدی عذاب آور که ،

 

گاه و بی گاه ، روز و شب و در بیداری و خواب جان بر لبم میرساند و

 

هر بار ترکشی انگار جا به جا میشود در روحم و نفس می برد از من

 

 و بغضی سنگین که همراه میشود با هق هقی کودکانه و بهاری میکند

 

 دیدگانم را .

 

از افسانه ای سخن میگویم که در قلبم نشست و چه عاشقانه آنرا

 

 شکست .

 

و باز هم رخوتی از جنس شک و رنگ هزار رنگ تردید

 

 می آزارد روح بیگناهم را .

 

و من می مانم و من با افسانه وهم انگیزم ، بی آنکه بدانم چرا رفت ؟ ،

 

 چرا .

 

                                                                          میروم ، تا بعد

 

                                                 

 

 

 

 

سرمای سرد

 

 وای که چه بغضی گرفته گلویم را .

 

بختکی سنگینی میکند روی دلم و چه عذاب آور گرفتار کرده اشکهایم را ،

 

 اشکهایی که در حسرت جاری شدن معصومانه اشک می ریزند .

 

سایه ای سیاه مهمانی ناخوانده شده برایم ،

 

 در و دیوار وجودم رنگ باخته اند و من چه غریبانه زندانی شدم

 

 در سکوت سردش .

 

شکسته می مانم با خلوتی از جنس بغض

 

 و به امید لحظ ای که او نیز بشکند .

 

                                                                     میروم تا بعد . .. ...

 

            

 

 

 

 

جوخه اعدام

 

 روحمان به درد آمده دیگر در وسعت زشتی ها ،

 

 سرکشی میکند حسی غریب درونمان و چه تلخ است واقعیتی که

 

 از آن حرف میزند .

 

دیوانه وار به چالش میکشد احساسمان را و چه سنگین سکوت میکنیم

 

 در مقابلش .

 

تصویری میشود از تمام روزها

 

 و چه طعنه آمیز تداعی میکند چوب حراجی را که به شرفمان زدیم و

 

 به جوخه اعدام سپردیم باورهایمان را برای یک لقمه نان بیشتر

 

 و باز هم سیر نشدیم .

 

  طمع باز شعله ور شد درونمان و  یک گام دیگر ،

 

 فاصله گرفتیم از روحمان .

 

                                                                  میروم ، تا بعد . .. ...

 

    

 

 

 

 

 

شما هم باور نکنید

 

 باور نخواهم کرد ظلمت را ، پس میزنم با دو دستم تاریکی ها را و

 

 مینگرم به امتداد بی انتهای نور .

 

آری باور نخواهم کرد .

 

حسی غریب پر کرده مرا از خویش ،

 

 کسی هست در جایی که می خواند مرا .

 

میعادی دوباره خواهم بست با آسمان و آهنگ رنگین کمان را فریاد خواهم

 

 کرد تا بشکنم سایه سیاه سرد شب را .

 

آری من پیکی هستم با نویدی که عشق را به ارمغان می آورم .

 

من زنده خواهم کرد با دم مسیحایی خویس

 

 ایمانی را که مدهاست در اعماق وجودمان به سوگش نشسته ایم  .

 

آری باور نخواهم کرد .

 

                                                                  میروم ، تا بعد . .. ...

 

                                   

 

 

 

 

وصیت نامه

 

 ببخشید مرا ای چشمان من ،

 

برای تمامی آن سیل اشک هایی که جز شما راهی نیافتند

 

 تا جاری شوند ،

 

نفرینم نکنید گوش هایی که جز صدای آه و زجه و هق هق ،

 

 تحفه ای نیآفتم برایتان .

 

بگذرید از من دستان همیشه لرزانم که بی محابا درد را از هر سو نوشتید

 

 و درد کشیدید و دم نزدید ،

 

و پاهایی که هیچ به خاطر ندارید جز شکسته رفتن های شبانه .

 

و قلبی صبور که با تمام زخم هایش مرحمی شد برای روح سردر گریبان

 

کشیده ام .

 

شرمسارم برای این همه تلخی ،

 

 ببخشید بر این رهگذر مجنون .

 

ببخشید .

 

                                                                  میروم ، تا بعد . .. ...